سال 1396 و با ثبت بافت تاریخی شهر یزد، اثری دیگر از یادمانهای تاریخی فرهنگی کشورمان جهانی شد تا از این طریق بافت تاریخی شهر یزد با تمامی عناصر معماری شاخص و منحصربهفرد خود علاوه بر اینکه به عنوان اثری جهانی مورد توجه قرار میگیرد، مهر تائید دیگری بر سبقه تاریخی شهرسازی در فرهنگ کهن ایرانی باشد. آثاری که هر ساله از سوی کشورهای گوناگون برای ثبت در فهرست میراث جهانی به سازمان یونسکو معرفی میشوند، بخشی از ثروتهای بشری به شمار میروند که ضرورت صیانت و پاسداشت این آثار سالها است به دغدغه اصلی بسیاری از فرهنگدوستان تبدیل شده و شکلگیری کنوانسیون میراث جهانی را به دنبال داشته است تا با ارزشگذاری جهانی بر این آثار ضوابط لازم را به منظور نگهداری و مرمت آنها در چارچوب بینالمللی تعریف کند و بر این اساس کشورهای دارای آثار جهانی مکلف به نگهداری، حفاظت و مرمت این آثار مطابق با قوانین و چارچوبهای مورد تائید سازمان یونسکو شوند.
http://www.farshidkarimi.com
در مورد ایران نیز وضع به همین منوال است و تاکنون تعداد زیادی اثر به ثبت جهانی رسیدهاند که از آنها میتوان به عنوان ویترینی جهانی برای معرفی ایران از منظر فرهنگی و طبیعی یاد کرد. آنچه باید در رابطه با این آثار مورد توجه قرار گیرد، اینکه تمامی داراییهای تاریخی، فرهنگی و طبیعی هر کشور به ویژه آثاری که موفق به ورود به فهرست میراث جهانی یونسکو میشوند، در درجه نخست ظرفیتهای مناسب گردشگری به شمار میروند و گردشگری بدون وجود این آثار بیمفهوم خواهد بود؛ چراکه از طریق همین آثار است که ملل گوناگون میتوانند به شناخت و درک درستی از یکدیگر از منظر فرهنگی، طبیعی و … دست پیدا کنند.
بیشک توسعه گردشگری در وهله نخست در گرو جاذبه است و کشورمان ایران نیز در این رابطه هیچ کمبودی ندارد؛ کمبودی اگر هست در حوزه زیرساختها است که در صورت تامین میتوان با تبلیغات و اطلاعرسانی مناسب نسبت به این آثار در عرصه ملی و جهانی گردشگران بسیاری را در دو سطح داخلی و بینالمللی به سوی آنها جذب کرد. یکی از بهترین شیوههای تبلیغات برگزاری جشن ثبت هر یک از آثار به صورت سالانه است، موضوعی که در ایران تاکنون مورد توجه قرار نگرفته است، به طوری که آثار پس از وارد شدن به فهرست میراث ملی یا جهانی از منظر ثبت رویداد به دست فراموشی سپرده شده که این خود فراموش شدن جایگاه این آثار در نزد عموم مردم را نیز به دنبال دارد. این در حالی است که سازمانهای متولی میتوانند به مناسبت سالگرد ثبت هر اثر نسبت به برگزاری برنامههایی فرهنگی در سطح ملی و بینالمللی اقدام کرده و از این طریق بسیاری از علاقهمندان این آثار را در یک تاریخ مشخص گردهم آورده و ضمن رسانهای کردن چنین رویدادهایی توجه جامعه جهانی را به وجود چنین آثاری جلب کنند. در غیر این صورت پر واضح است که ثبت صرف آثار در سطح ملی و جهانی بدون احیای جایگاه آنان تاثیر چندانی در توسعه گردشگری به ویژه از منظر افزایش گردشگران ورودی نخواهد داشت.
یادداشت از فرشید کریمی
