توسعه گردشگری و فرهنگسازی در این زمینه طی دهههای اخیر منجر به این شده است که کودکان به عنوان بخشی از مخاطبان سفر مورد توجه قرار بگیرند. در این میان هتلها از جایگاه ویژهای برخوردارند، چراکه بی هیچ واسطهای با تمامی اعضای یک خانواده در ارتباط هستند و در صورت اهتمام در ارائه کمی و کیفی خدمات مورد نیاز کودکان میتوانند در بازار رقابتی موجود گوی سبقت را از صاحبان دیگر تاسیسات و موسسات خدماترسان گردشگری بِرُبایند. در دنیای امروز، که هتلها روز به روز در حال توسعه و همگون شدن با نیازهای گردشگران هستند و از راهکارهای تبلیغاتی گوناگون برای جذب هر چه بهتر و بیشتر مشتری بهره میبرند، اعمال نگاه تخصصی در حوزه خدماترسانی با در نظر گرفتن ردههای سنی مخاطبان به ویژه کودکان که آستانه تحمل آنان در رویارویی با نیازهای والدینشان در طول سفر بسیار پایین است، میتواند به عنوان راهکاری حرفهای در بازاریابی برای جذب مهمانان به شمار رود. از آنجا که کودکان به دلیل برخورداری از حس تنوعطلبی و عدم درک مناسب نسبت به هزینههای مالی، بیشترین هزینهکرد را در طول یک سفر به خود اختصاص میدهند، بنابراین بسیاری از هتلها از این فرصت استفاده کرده و سعی میکنند با فراهم آوردن سرویسهای تفریحی و آموزشی خاص کودکان، علاوه بر فراهم ساختن امکان اقامتی مطلوب برای آنان، به درآمدزایی هرچه بیشتر خود نیز کمک کنند.
خدمات ارائه شده برای کودکان در این گروه از هتلها اتاقهایی مجهز به وسایل کودکانه همچون تختخواب و لباس مخصوص کودک و حتی وسایل و لوازم مصرفی مورد نیاز در اندازههای متناسب با سن کودکان، اتاقهای بازی جداگانه، کتاب قصه و کتابهای آموزشی، منوی غذای کودک و استفاده از ظروف رنگی غذا و پذیرایی، سرویسهای پزشکی و سلامتی کودکان و خدمات تفریحی ویژه دیگر را شامل میشود تا ضمن سرگرم کردن آنها، امکان استراحت بیشتر والدین را در مدت اقامت ایشان در هتل نیز فراهم آورند. بهرغم رویکردی که صنعت هتلداری دنیا در پیش گرفته است، اما در ایران نیازها و خواستههای کودکان در حوزه اقامت، در سایه نیازها و خواستههای والدینشان رنگ میبازد و ناخواسته و به ناچار تسلیم خدماتی میشوند که دستاندرکاران هتل برای افراد بزرگسال تعریف کردهاند. نگاه بزرگسالانه حاکم خیلی سریع کودک را دچار دلزدگی نسبت به تمامی خدماتی میکند که برای بزرگترها تعریف شده است. در قریب به اتفاق هتلهای ایران، تسهیلات و خدمات ویژهای برای کودکان در نظر گرفته نشده است. عملکرد معدود هتلهایی نیز که سعی کردهاند گامی در این راستا بردارند، آنقدر پررنگ نبوده که در ارزیابی عملکرد یک هتل به عنوان شاخص مورد توجه قرار گیرد. راه برونرفت از این معضل تدوین استانداردها و قوانین و اصول زیربنایی در رابطه با تعریف جایگاه کودکان در صنعت هتلداری کشور است تا سطح خدماترسانی به آنان بر اساس نیاز کودکانهشان مشخص و مالکان هتلها را به خدماترسانی برای آنان به اقتضای سنشان ملزم کند؛ اگرچه پیش از هر چیز باید باور داشته باشیم که دنیای کودکان نیاز به نگاهی تخصصی دارد تا از این طریق بتوان رسم مهماننوازی اصولی در هتلها را برای تعداد قابلتوجهی از مهمانان این واحدهای اقامتی به جای آورد.
یادداشت از فرشید کریمی
